Mant (Mant en francés) qu'ei ua comuna gascona situada dens lo departament de las Lanas e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.

La prononciacion qu'ei [man]. Las fòrmas ancianas que son de Menta, en latin, en 1289, Man (mapa de 1638), Mant (mapas de 1651 e deu començament deu sègle XVIII), Man (mapa de 1714), Mant (mapa de 1733) ^[1].

Astor, citat per B. Boyrie-Fénié, que plaça Mant dens lo preceltic, atau com Mandalhas (Cantal) e Mantailles, nom d'un costalat [e d'un vilatge] près d'Anneyron (Droma^[1]. Per aqueths darrèrs nom, que i a tres candidats celtics, mandu, «poné, petit chivau», lo nom celtic atestat Mand(us), benlhèu derivat deu precedent e mantala, «las rotas», accentuat sus la prumèra sillaba.

Bénédicte Boyrie-Fénié que constata i a turons a l'entorn e quasi tots los noms de parròpias son oronimes (d'oèst en èst, Poi, comuna de Gaujac, Brassempoi, Momui, La Craba, Morgans e Montsegur). Mant, dab lo vocable de Sent Pèr, qu'a originas anticas e l'etime qu'ei anterior a la romanizacion. Rostaing qu'evòca ua arrasic preindoeuropèa *MaN-T-. J.B. Orpustan que remarca la parentat entre Mant, lo quartièr de Mandos, a Jatsu Garazi (Cisa) e lo basco mendi, «montanha»; a Jatsu que i a ua seria de turons localizats regularament. Bénédicte Boyrie-Fénié que precisa lo cognomen Manto, atestat un sol còp en Rètia, ei improbable. Lo nom que sembla un oronime ^[1], s'ei pas un producte deu nom celtic Mand(us).

(fr) Mant d'hier et d'aujourd'hui, per Odette Castaignos-Baqué; 1997.

1. 1 2 3 Bénédicte Boyrie-Fénié, Dictionnaire toponymique des communes. Landes et Bas-Adour, ed. Institut occitan e CAIRN, Pau, 2005, p. 146

• 👁 Portau de Gasconha
  Portau de Gasconha